Vijf jaar geleden vierde ik mijn dertigste verjaardag (obviously), tegelijk met het feit dat mijn chemo’s achter de rug waren. Ik had geen verwachting van de verre toekomst op dat moment. Alleen ‘nu’ telde. Zo’n twee jaar geleden viel bij mij het kwartje, dat ik wel eens heel oud zou kunnen worden – door mijn kankerervaring had ik aangenomen dat ik de 40 jaar niet zou halen… Ik fantaseerde een beetje meer over de toekomst. En dat ieder levensjaar gezond voltrokken, toch echt een feestje moest worden.
Vandaag ben ik VIJFENDERTIG jaar oud geworden. Ik loop al vijfendertig jaar rond op deze aardkloot en heb in die jaren veel meegemaakt, gedaan, gezien, ervaren. Fouten gemaakt, mensen ontmoet en mensen verloren, diploma’s gehaald en een carrière gestart. Ik heb de wereld verkent alleen en met anderen, echte pijn gevoeld – in mijn hart en in mijn lijf – gelachen tot ik in mijn broek pieste, gedanst tot de morgen kwam. Ik heb diagnoses gekregen, eenzaamheid ervaren maar ook echte steun gekregen uit onverwachte hoeken. Ik heb er al meer dan een leven opzitten en toch voel ik mij soms zo groen als gras. Dit alles heeft – hallo cliché – bijgedragen aan de persoon die ik nu ben.
In de aanloop naar mijn verjaardag, krijg ik vaak de vraag: heb je nog wensen (voor een cadeautje)? Plot-twist: die heb ik niet! Want ik weet, hoeveel spullen je ook hebt, hoeveel shit je allemaal verzameld, het maakt niet uit. Het betekent helemaal niks, als er nood is, of als jouw leven of dat van een dierbare op het spel staat. Mijn wens is, om een fijne tijd te beleven met lieve mooie mensen. Om iets te kunnen betekenen voor een ander. Om eruit te halen wat erin zit. Om lief te hebben en te genieten van de kleine dingen. Zo simpel is het namelijk, als je het mij zou vragen.
Als je iets levensbedreigends meemaakt, zoals het krijgen van kanker of een ernstig auto-ongeluk, komt alles in een ander daglicht te staan. Dat zeggen ‘ze’ en ik weet nu: dat is écht zo. Voor mij in ieder geval wel. De keuzes die ik nu maak en de wensen die ik nog heb, zijn anders omdat ik weet dat in een oogwenk je hele leven op z’n kop kan staan en dat je daar helemaal geen invloed op hebt. Want hoe gezond je ook leeft, hoeveel karma punten je ook opspaart, hoe netjes je je ook gedraagt in het verkeer – het lichaam of een ander persoon in het verkeer doet gewoon lekker zijn of haar eigen ding. Typisch gevalletje tel je zegeningen.
Veel kankerpatiënten worstelen met de nieuwe levensinzichten en hun nieuwe staat van zijn. Hoe past mijn change of perspective, in mijn leven? Ben ik nog wel blij met mijn carrière, met de manier waarop ik mijn leven leid(de)? Wat het moeilijk maakt, is het feit dat jouw omgeving deze ontwikkeling niet doormaakt en je dus merkt dat er hier en daar geen aansluiting meer is met je vertrouwde omgeving. En dat is eng.
De sleutel is, om mee te bewegen met deze ‘flow’. Verzet je niet, want de wereld draait door of je nu meedoet of niet. Je kunt beter meebewegen, als een soort surfer op de golven. Soms een golf laten gaan en soms een mooie hoge golf pakken en genieten van het uitzicht.
Ik ben trots op wie ik ben – geworden door schade en schande, door weer en wind en altijd de zon op kunnen zien komen, uiteindelijk. En ik fantaseer steeds meer over de verre toekomst. Welke avonturen nog kunnen komen. Maar ik weet ook, dat vandaag net zo belangrijk is.
Ik heb weer een mooi jaar achter de rug, HOERA!
Vandaag sta ik daarbij stil, dankbaar voor wat er is en excited voor wat er komt.
