Tag: blogger

Geplaatst op

Oktober Borstkankermaand

Ibiza Zon

1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Ik ben zo’n vrouw.

Ik weet nog dat ik het vertelde aan mijn vriendinnen, we zaten bij elkaar om een weekendje weg te organiseren en ik wist het zelf net een dag. Ik zat met mijn hart in mijn keel en kreeg het bijna mijn strot niet uit. We zaten met zo’n 9 meiden in een kring, allemaal sprakeloos natuurlijk door wat ik ze vertelde. Ik keek om mij heen naar al die lieve mooie vrouwen en realiseerde mij: ik ben nu de eerste in deze groep maar volgens de statistieken volgen er waarschijnlijk meer. Geloof mij, ik hoop met heel mijn hebben en houwen dat ik de enige ben en blijf… Nu bijna vier jaar later denk ik na over alles wat mij is overkomen en hoe bizar het eigenlijk allemaal was en is.

Ik had een redelijk unieke jonge leeftijd; 29 jaar. Ikzelf was nog niet zo vaak geconfronteerd met deze ziekte in mijn omgeving, gelukkig. En van de gevallen die ik wel kende, vond ik het maar moeilijk voor te stellen hoe het moet zijn (geweest). Het klopt wat ‘ze’ zeggen: je weet pas écht hoe het voelt en wat het is, als je het zelf meemaakt. Mijn wereld ziet er sindsdien echt heel anders uit. Ik ben anders gaan kijken naar de wereld, de mensen die ik om me heen verzameld heb, mijn/onze sterfelijkheid, mijn tijd hier op aarde en hoe ik die tijd wil invullen. De onbevangenheid en de luchtigheid is er bij mij grotendeels wel af. Gelukkig heb ik mijn humor nog en loopt positiviteit als een rode draad door mijn dagen.

De afgelopen drie jaar stonden in het teken van herstellen en de draad weer oppakken. Ik had toch een klein jaar aan de zijlijn gestaan waar anderen doorgingen met hun leven en de kanker mij even buiten spel zette. Ik zie het als een trein waar iedereen in zat behalve ik, ik stond op het perron te kijken hoe die trein steeds maar vertrok zonder mij.

Mijn herstel verliep verbazingwekkend goed, met ups en downs natuurlijk, maar vooral ups want ik ging lekker hoor! Door gezonde voeding en voldoende beweging ging mijn conditie snel vooruit en voelde ik mij fysiek en mentaal heel goed en sterk. Toen ik eenmaal weer werk had, deed ik voor mijn gevoel weer mee met de rest van de wereld en dat smaakte naar meer. Gretig leefde ik erop los en kon ik ook weer op sociaal gebied meekomen: festivals, vakanties vieren met vriendinnen, alleen op vakantie, naast mijn werk trainingen volgen voor mijn persoonlijke ontwikkeling en steeds meer plannen maken om mijn tijd nuttig en waardevol te besteden. Geen tijd verdoen met gemiep over ‘het leven’ maar GAAN!

En daar zit ik dan nu, even pas op de plaats. Het begon met de behoefte aan een paar dagen rust, toen een longontsteking en nu, acht weken later, ben ik er nog niet. Ik heb even te hard geprobeerd de boel in te halen geloof ik. Ik zat in drie treinen tegelijk en uitstappen: ho maar! En ondertussen gebeurden er ook dingen die emotioneel veel van mij vroegen maar daar stapte ik, achteraf, toch even te snel overheen. Ik had immers geen tijd voor gemiep, dus hup door! En dat terwijl ik in mijn huidige werk veel mensen spreek die dat gedaan hebben en daar dus opgebrand en uitgeblust thuis van komen te zitten. Wat is dat toch in de mens? Waarom stappen we zo makkelijk over belangrijke emoties en fysieke signalen heen? En waarom doe ik dat ook, wetende dat dit lijf heilig is en niet voor niets een signaal afgeeft.

Nu is het dus tijd voor de bezinning, het gemiep waar ik steeds geen tijd voor wilde maken. Reflectie, terugkijken en vooruit kijken en vooral niet te veel plannen maken.

Want of ik het nu wil of niet, er mag (en moet) ook ruimte zijn voor gemiep: mentale struggles want mijn leven is veranderd door de kanker, ik ben niet meer de oude en zal dat ook niet worden. Want hoe lang gaat het nog goed? En hoe kan en wil ik leven met deze ziekte in mijn rugzak? Klinkt zwaar en ingewikkeld, dat is het eigenlijk ook wel. Het is moeilijk voor mij om hier open over te zijn, gezien we leven in een maatschappij waarin alles perfect en zonnig moet zijn. Maar ik kan er niet omheen, deze periode is net zo belangrijk als alle blije zonnige regenboog periodes in mijn leven.

Dus: in het kader van ‘Oktober Borstkankermaand’, geef ik aandacht voor deze ziekte én het vaak moeilijke psychische stuk dat we er gratis bij krijgen. En voor alle strijders out there, vergeet niet dat achter de wolken ALTIJD de zon schijnt.

Naast schrijven over mijn eigen ervaringen, kan ik jou ook helpen bij jouw ervaringen met kanker en advies geven in jouw herstel.

Geplaatst op

Nova me

P ROOS T

Na alle behandelingen kreeg ik vaak de vraag: “en, ben je weer een beetje de oude?” waarop ik steevast antwoordde: “Ik ben de nieuwe!”

Ik had al snel door dat kanker – of eigenlijk de behandeling tegen de kanker – iets onomkeerbaars is. Ik kon dit relativeren en accepteerde de situatie door te besluiten dat ik ‘de nieuwe’ ben. Dankzij een bondgenoot uit een herstel&balans groep weet ik dat de latijnse vertaling ‘Nova Me’ is, en de titel van mijn website was geboren.

Ik ben Rosanne en kreeg op mijn 29e de diagnose borstkanker met een uitzaaiing in mijn okselklier.
Na een doorverwijzing vanuit Alkmaar naar het AvL (Nederlands Kanker Instituut -Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam), een second opinion aldaar, een bevroren eierstok zodat ik wat achter de hand zou hebben als het allemaal niet meer zou werken na de chemo, DNA onderzoek en allerlei andere ingewikkelde keuzes, ben ik eind 2015 begonnen met chemotherapie gecombineerd met immunotherapie. Negen kuren wat in totaal een half jaar in beslag zou nemen (als alles volgens plan zou gaan).

Uit het DNA onderzoek kwam – thank god – niks geks, het was toch toevallig dat mijn moeder dezelfde diagnose had op ongeveer dezelfde leeftijd…

Na (en dankzij) de chemokuren heeft mijn chirurg werkelijk geweldig werk verricht met een borstsparende operatie. Ook de okselklier die aangetast was, hebben ze weggehaald en de rest hebben ze laten zitten. Daarna mocht ik nog 21 bestralingen ondergaan. Vervolgens – na een welverdiende vakantie op Ibiza – ben ik gestart met hormoontherapie and still going strong.

Dat is de praktische invulling geweest, die op zichzelf al behoorlijk zwaar was. En dan het mentale stuk nog, want de confrontatie met een ziekte waar veel mensen aan dood gaan deed veel met mij. Misschien nog wel meer dan het fysieke stuk. En nog steeds ben ik er veel mee bezig. Het ondergaan van die behandelingen, die vaak veel tijd in beslag nemen én fysiek veel aanrichten zorgen gewoon voor een achtbaan aan levensvragen, gedachten, gevoelens en emoties.

Dat maakte dat ik in de zomer van 2019 volledig instortte. Ik ben dan ook een klassiek voorbeeld van een jonge kankerpatiënt die het leven zo graag weer wilt oppakken, dat zij in een burn-out terecht komt. Een heel andere manier van ziek zijn met een heel andere aanpak voor het herstel.

Op mijn eigen, open en positieve wijze ben ik hiermee om gegaan en nu ik weer beter ben (ja, alle therapieën hebben hun werk uitstekend gedaan, en nog steeds) zie ik kans om mijn visie op ziek zijn én herstellen te delen met de wereld. Want hoe zwaar het ook is, hoe k*t de ziekte is en hoeveel schade het ook aan kan richten, als je de wereld en de situatie waar je in zit op een positieve manier benaderd is het tóch een stukje minder zwaar.

Ik ben nog steeds mijn oude ik, geen zorgen. Toch maken mijn recente levenservaringen, het effect van de ziekte én de behandelingen daarentegen mij ‘de nieuwe ik’.

Hello World – Here I Am!

Naast schrijven over mijn eigen ervaringen, kan ik jou ook helpen bij jouw ervaringen met kanker en advies geven in jouw herstel. Laat het mij weten via mijn site, Facebook pagina of via Instagram.